Ooit had ik een vriend met wie ik spelletjes speelde om onze liefde te kruiden. Op het laatst speelde hij geen spelletje meer, maar draaide hij mijn een loer.

We hielden vakantie in een klein Italiaans stadje tijdens het heetst van de zomer. We hadden een klein huis gehuurd, in een rij langs een van die oude, vreemde straatjes geplaveid met kinderhoofdjes. We bleven vaak thuis tot na de middag - sliepen uit, om duidelijk te zijn. Dan gingen we uit om koffie te drinken op het stadsplein. Na een wandeling dineerden we vervolgens, ontmoetten de stadsbewoners in de café's en proostten op hen en hun Lambrusco. We trokken ons daarna terug, omstreeks middernacht. Binnenshuis kleden we ons dan uit en waren naakt. De navolgende gebeurtenis vond plaats na zo'n twee weken.

Wij waren gewend onszelf te scheren. Zijn borst en baard, onze benen, oksels, onze onderarmen, onze schaamstreken waren normaal maagdelijk schoon. We hadden echter besloten ons voordat we hierheen gingen een paar weken niet te scheren. (We zagen toe hoe de haren groeiden.) Het idee was om grote gebeurtenis op touw te zetten.

Het moment was nu gekomen. Voor ons doen zagen we er beslist groezelig en smoezelig uit en onze mooie geslachtsdelen waren verborgen. We namen eerst een bad, ieder afzonderlijk, rustig, alsof we mediteerden ter voorbereiding voor wat zou gebeuren. (De smoezeligheid wasten we niet weg.) Terug bij elkaar masseerden we elkaar met kruidige olie, om zo de te scheren huid veerkracht te geven. We namen de tijd, terwijl we ervoor zorgden onze opwinding de baas te blijven. Ik was als eerste aan de beurt om geölied te worden en oliede daarna hem. Zowel de actieve als de ontvangende partij waren geblinddoekt. We wisten dat dit de gevoelens van beide deelnemers versterkte, de laatste zwevend, de eerst geconcentreerd op de tast...

We waren één.

Voor het scheren daarna werd de ontvangende partner aan het ledikant vastgebonden met zijden shawls. De actieve partner kon nu natuurlijk zien.

Ik schoor hem eerst en werd daarna zelf verzorgd. Iedere haar verdween langzaam, behalve de wenkbrauwen en de haartooi. Toen hij mij begon te scheren voelde ik me kwestbaar, zo vastgebonden. Ja, ik was toch bang, hoezeer ik hem ook vertrouwde, terwijl hij iedere haar schoor en schoor, tot op het bot. Vreselijk lekker, vreselijk, lekker...

Ik was zo naakt als ik nog nooit geweest was. De lichte iritatie van mijn huid maakte me bewust van mijn ontblote lichaam. Ik bleef geblinddoekt en vastgebonden terwijl we de liefde bedreven. Ik had kunnen sterven van genoegen.

Toen we tot onszelf kwamen was het vier uur 's nachts, in het holst van de nacht. We besloten naar buiten te gaan, de kleine tuin in aan de achterkant van het huis. Naakt, want de atmosfeer was zacht. Ik koos ervoor om geblinddoekt te blijven omdat ik me wenste te concentreren op de geluiden en geuren van de nacht en de zachte wind op mijn lichaam. Hij nam me bij de arm en leidde me in stilte naar buiten. Daar liet hij me los en spraken we geen woord. Weer zweefde ik en vergat tijd en ruimte. Ik, de eeuwigheid en het universum...

Later, veel later, stond ik mezelf toe om het bewustzijn te hervinden. Ik fluisterde de naam van mijn vriend. Hij antwoordde niet. Verbleef hij nog in zijn eigen universum? Ik riep zijn naam, herhaaldelijk, maar zonder resultaat. Was hij naar binnen gegaan? (Was hij weggegaan en had hij mij verlaten?) Ik maakte mijn blinddoek los en stelde vast dat hij weg was. Ik zag dat hij de deur van het huis had gesloten en ook de luiken. Ik klopte om binnengelaten te worden, maar er kwam geen antwoord. Ik sloeg op de deur, maar niet te hard, om de buren buiten deze vreemde gebeurtenissen te laten. Geen antwoord. Harder sloeg ik, met mijn vuisten, totdat ze pijn deden.

Daar stond ik dan, meer dan spiernaakt, een rariteit in een tuintje midden in een Italiaans stadje. Wat moest ik doen? Een uur wachten? De zon zou opkomen rond die tijd. De eerste buur die naar buiten zou kijken om de morgen te begroeten zou me zien, een mooi gezicht. Ik besloot dat er niets anders opzat dan om te lopen naar onze voordeur langs de achterkant van de rij huizen. Misschien was die deur open. Anders zou hij misschien reageren op mijn bellen en de voordeur opendoen. Misschien zou ik niemand tegen het lijf lopen.

Ik voelde me kwestbaar en bleef zo dicht bij de huizen als mogelijk. Ik klom over tuinhekjes, heggen, liep schrammen op en schaafwondjes, maar beet op mijn tanden en bleef stil.

De voordeur was op slot. Ik belde - het was alsof een sirene de stilte verscheurde, maar hij deed niet open. 'Klootzak, klootzak,' siste ik, 'genoeg is genoeg.' Toen hoorde ik voetstappen naderen over straat... Ik zou als een hond weggejaagd worden, of uitgelachen. Ik zou verkracht worden. Mijn God, laat me door de grond zakken! Ik drukte mijn rug tegen de deur en hield mijn adem in.

Hij was het. Hij was volledig gekleed en had een glimlach op zijn gezicht. Ik omhelsde hem en vroeg, smeekte hem om me binnen te laten. Hij keek me aan maar sprak geen woord. In plaats daarvan maakte hij zich los en drukte op de bel van de buren, langdurig, en die van hun buren en die van een paar anderen. Ik was als versteend. Een raam ging open en nog een. Nadat ze mijn zielige naakte gestalte in het vroege morgenlicht ontwaardde riep een vrouw de Heilige Maagd aan. Een man, en nog een, leken geschokt, maar vreemd geïnteresseerd.

En hij? Hij lachte en lachte. 'Wat? Wees toch niet verlegen. Laat heel de wereld je schoonheid bezitten,' zei hij, voordat hij de deur eindelijk openmaakte. Bibberend ging ik naar binnen en voelde me verkracht. Ik was sprakeloos en verlamd. Ik had hem willen vermoorden, maar kon het niet.

Binnen weigerde ik zijn attenties en sloot mezelf op in de slaapkamer. Daar zat ik enige tijd, met mijn hoofd in mijn handen. Toen stond ik op, kleedde me aan, pakte mijn koffer en verliet de kamer. Langs hem stappend, ongevoelig voor zijn smeekbeden ('Het spijt me zo. Het was een geintje. Ga nou niet! Ga niet weg!'), verliet ik het huis, het dorp en zag hem niet meer.

Sindsdien heb ik me niet geschoren. Ik ben vies

BACK TO VANNA's HOMEPAGE